Het hebben van een zeemanshuwelijk (zonder havens 😉) valt niet altijd mee. Elkaar twee/drie maanden niet zien is best zo nu en dan zwaar. Maar de tijd loopt door; het aftellen vindt nu nog plaats in jaren in plaats van maanden, weken en dagen maar er is een eind. Uiteraard nu ik weer in Duitsland ben, neem ik ook mijn huwelijkse verplichtingen serieus. Voor wie mij kent hoef ik dat niet verder uit te leggen. Dus afwassen, boodschappen doen en eten koken is weer de normaalste zaak van de wereld. En zo voel je je dan ook weer snel thuis
Kerst gevierd met pakjes onder de boom. Geen gedichten of suprise. Wat een gemak, inpakken en onder de boom leggen. Op bezoek bij mijn schoonmoeder nog een echte fan van mijn blog tegen gekomen. Of ik effe meer en regelmatiger wil schrijven. Bij deze dan ... ik doe mijn best Sandra. Ook nog even de toerist uitgehangen in Valkenburg: kerstmarkt in de mergelgrotten. Erg leuk om te zien. Een aanrader om dit vooral na kerst te doen zoals wij. Overnachten in Gulpen waar we fantastisch gegeten hebben. Het Gulpen bier is werkelijk heeeeeel erg lekker. En ondertussen in het hoge noorden slaat de winter toe. Mijn metgezel geniet hier intens van. Ik zelf vind de winter prachtig op een ansichtkaart liggend in de zon. Maar ik ben dan ook geen langharige herder. Verder vliegt de tijd voorbij.En zo is het eind alweer in zicht om terug te keren naar Frankrijk. En als daar de kabouters niets gedaan hebben, dan is het gewoon weer aan het werk. Batterij opgeladen en een kilo zwaarder (ik kan het nu hebben) hoop ik dat het voorjaar ook snel komt daar.
Reactie plaatsen
Reacties